Terwijl gisteren de dvd-speler House of the Flying Daggers (ofte Shi Mian Mai Fu) aan het opnemen was, nam ik lichter filmvoer tot mij, meerbepaald Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events. Een film van Brad Silberling naar de eerste drie boeken uit de gelijknamige dertiendelige reeks, geschreven door (u raadt het nooit) Lemony Snicket – het alias van Daniel Handler. Ik heb mij al vaker verlekkerd op The Complete Wreck, een oh zo mooie doos met alle 13 boeken op Amazon. Maar ja, dat studentenbudget…
Over de film dus. Hoewel het overduidelijk een kinderfilm is, is deze film zeer genietbaar voor volwassenen. Hij ademt magie uit, maar niet in een Harry Potter- of Mary Poppins- kind of way, maar eerder een Tim Burton: de dingen zijn onwerkelijk maar lijken erg onheilspellend, uitnodigend en afstotend tegelijk. De scènes zijn donker, de kapsels pieken alle kanten uit en alles vindt plaats in een niet nader genoemd verleden (enkele anachronismen niet te na gesproken: de auto wordt vanop afstand gesloten en geeft een moderne *biepbiep* als antwoord). Het geheel van kleuren en mise-en-scène geeft de film die typische toets van een Tim Burton, niet verwonderlijk want de director of photography van deze film, Emmanuel Lubezki, heeft eerder met hem gewerkt.
Ook de cast is uitstekend. Jim Carrey amuseert zich kostelijk als Count Olaf in verschillende vermommingen, en dat doet de film veel goed. Hij bewijst hier ook hoe veelzijdig hij is: ook dramarollen als die in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, of tragikomische rollen als in The Truman Show, het vormt geen probleem voor hem. Ook Meryl Streep is perfect als neurotische, omnifobische aunt Josephine.
Verder zijn ook het begin en het einde vermeldenswaardig: de film begint met een idyllisch tafereel, de openingsequentie van een film genaamd The Little Elf, en wordt bruusk onderbroken door verteller Jude Law die de kijkers aanraadt om nog gauw uit de cinemazaal te vertrekken, voor het te laat is. Klasse.
Ook het einde, meerbepaald de credits zijn van de beste sinds… wel, heel erg lang. Just watch and enjoy.
Sorry voor de slechte kwaliteit, beter is er niet op youtube…
Van de beginsequentie vind ik geen filmpje, maar hier is alvast de trailer:
Ik heb ook zitten kijken, Shi Mian Mai Fu had ik al gezien. Ik moet zeggen dat de magie mij wat voorbij ging. Misschien ben ik hier niet kinds genoeg meer voor.
(Mijn excuses voor de commentaartoevloed trouwens. ‘t Is van z’n ontdekken, commenten en toevoegen aan de lijst met feeds.
)
Commentaarfloods zijn leuk!
Bring it on, zou ik zeggen.
De overschot zal voor een andere keer zijn. Laat dit blog dus maar groeien. Ik kruip nu echter mijn bed in, morgen nog een laatste dag statistiek…