Primal Fear

Nog een film dus, Primal Fear. Ik was aanvankelijk nogal sceptisch: Richard Gere als harde advocaat zag ik niet meteen gebeuren. En ik ben ook niet één van die vrouwen die twee keer per jaar Pretty Woman moet zien om te zuchten wat een uitstraling den Risjaar heeft. Geen Richard-fan hier.
Your regular courtroom-movie dus. Je verwacht een onschuldige arme stumperd die zo overduidelijk de moord begaan heeft (hangt vol bloed, vlucht van de politie, vingerafdrukken op het moordwapen, motief), de superadvocaat die hem toch gelooft en het onderste uit de kan haalt om arme stumperd vrij te krijgen. En dat lukt dan doorgaans. Deze toer lijkt de film op te gaan, maar het draait helemaal anders uit. Het verhaal is bijlange niet zo doorzichtig als je zou verwachten. De plot is sterk opgebouwd, en ontvouwt zich pas volledig op het laatste moment, met een aha-erlebnis tot gevolg (bij mij toch, misschien zagen sommigen het al mijlenver aankomen, maar ik ben gewoon geestelijk moe ). Richard doet het – tegen alle verwachtingen in – behoorlijk goed, al is de liefdes-nevenplot er maar wat bijgesleurd (“hey guys, we’re casting Richard Gere, we need a love subplot!”), gelukkig is deze maar een erg kleine rol toebedeeld. Vooral de rol van arme stumperd van dienst (Edward Norton) wordt goed vertolkt. Maar ook openbare-aanklager-met-perfect-Bree-uit-Desperate- Housewives-kapsel Laura Linney (heeft niets te maken met schlagerfesten, thank god) doet het goed.

Zoveel redelijke tot goede films die langs mijn ogen passeren tegenwoordig, ‘t is nogal iets. Ik begin te vrezen dat het één van de dagen een film een keer serieus zal tegenvallen, ter compensatie.