In het achterlijk boerengat waar ik verblijf als ik mijn tijd niet in Gent slijt, zijn de wonderen der techniek reeds decennia terug wonderwel doorgedrongen onder de vorm van… telefooncellen. Ooit was “telefooncel” synoniem voor een telefoon binnen handbereik, nu is het slechts een vreemde blik waard als je er iemand ziet in vertoeven.
Mijn moeder wist mij echter te melden dat Belgacom heeft beslist heeft om de minst gebruikte telefooncellen uit boerengat-en-naburige-gemeenten te verwijderen, dixit Het Nieuwsblad. Eén van die telefooncellen staat voor ons huis, en heeft vorig jaar de geweldige som van nog geen vijf euro opgebracht, het diepterecord van de wijde omgeving. Ik vind het al verbazingwekkend dat het iéts heeft opgebracht, ik heb hoogstens al twee keer iemand zien telefoneren uit die cel, in mijn hele leven.
Hoe dan ook, het zal een vreemd zicht zijn zonder die telefooncel…
Maar, wees gerust, er zal zeker één openbare telefooncel niet sneuvelen. Het is een cel van waaruit gemiddeld 5 (vijf) keer per dag getelefoneerd wordt. Ze staat aan de ingang van Gent-St-Pieters. Een mooi staaltje van bewaring van ons cultureel erfgoed.
Dit is toch al oud nieuws? Dat Belgacom die zou gaan verwijderen? Btw, foto!
Van die telefooncel?
In het Montgomery metrostation hangt ook nog een levensechte betaaltelefoon waar ik warempel overlaatst nog eens iemand met zag bellen. Prachtig is dat.
heeee die dingen mogen niet weg, want ik vergeet geregeld mijn gsm of mijn batterij is plat en dan pak ik gewoon mijn bankkaart ,laat ik mijn proton op en kan ik bellen, schitterend toch die technologie
.